"Pozornie mogłoby się wydawać, że film czarno-biały to ubogi krewny filmu barwnego, jednakże jego siła wyrazu ma w sobie coś niepowtarzalnego.
Posługujący się nim fotograf powinien przyjąć nieco inne, niż w fotografii barwnej, podejście do kompozycji i oświetlenia.
Nieobecność koloru sprawia, że oglądający zaczyna się bardziej koncentrowac na takich elementach obrazu jak faktura, ksztalt, oświetlenie, tonacja. Przedmioty barwne ukazane zostają jako zespół odcieni szarości, a sposób, w jaki zostają one zreprodukowane, może się różnić w zależności od typu filmu czarno-białego, procesu obróbki chemicznej, czy użytych filtrów zdjęciowych.
Niektóre odwzorowują delikatną gradację tonów jasnych do ciemnych, na innych za zmiany te są mniej łagodne, a czasem nawet dramatyczne. Niejednorodna tonacja przydaje czarno-białym obrazom subtelności i swoistego charakteru. Sprawia nawet, że niektórzy zaczynają mówic o fotografii czarno-białej jako o jednej z technik szlachetnych. Tonalność staje się bardzo ważną cechą fotografii czarno-białej.
Walor w sztukach plastycznych to stopniowanie natężenia farby odpowiadające rozłożeniu światła na powierzchni przedstawionego przedmiotu. Tak więc w fotografii czarno-białej przez walor rozumiemy natężenie szarości w skali zawartej pomiedzy bielą a czernią.
"Skala Szarości" czterech autorów, w różnym wieku, zapewne o różnym spojrzeniu na otaczający świat i fotografie, przedstawia swoje prace na wystawie. Aktualnie są związani ze szczecińskim Fotoklubem "Zamek". Dwoje z nich kandyduje do Fotoklubu RP.
Pokazane fotogramy powstały z rozmysłem, przedstawiają prace w technice, która wymaga opanowania warsztatu, eksponuje obrazy, które są z pewnością cząstką ich samych."
Leszek Kurpiewski